که  دلِ  تنگم  چی  حرس  ز  تیام  تونیده 

نا به دل،سُو  به تیا عاشق  زارت  دیه  نی

بس   که  شوها  ز  غم  دیری   تو چرنیده

مندم بی کس و تهنا مین ای  شهر   غریو

داد  و  امداد  کسی   رهنه  نشونم  نیده

خُم خو سهلم که ایر بیاهه زنو رستم زال

کل  برگ  و   تیه   تو  جور    درهده بیده 

محمد رحیمی